Epizod 12: Obycie umila życie

Dlaczego taki temat skoro w korporacji pracują wydawałoby się dorośli ludzie, którzy powinni znać/ wiedzieć jak zachować się w danej sytuacji? 

Otóż czytając różne artykuły i konfrontując je z życiem codziennym m.in. w pracy, bo tam spędzamy większość swojego życia zauważyłam, że większość z nas ma problem z powiedzeniem zwykłego „Dzień dobry” lub „cześć” i „do widzenia”, a już szczególnie jeśli ma za coś podziękować lub przeprosić za swój błąd. Nie mówię, że wszyscy, bo naprawdę ludzie zaczęli się starać, może dostrzegli, że coś jest nie tak z ich zachowaniem, albo czasami tak jest, że trzeba zacząć umieć obyć się w towarzystwie, żeby towarzystwo umiało się obyć się z nami. 

Jakiekolwiek nie byłyby intencje, uważam, że to jest dobra droga do tego, aby nauczyć się relacji z ludźmi i budować swój pozytywny wizerunek. A warto.

Dlaczego warto? A no choćby dlatego, żeby nie postrzegano Cię jako zapatrzonego w siebie „bufona”, który nie potrafi lub nie chce powiedzieć „Dzień dobry”. Znacie się z pracy, ale ten ktoś nie odezwie się ani w pracy ani poza nią. Idzie obok Ciebie i udaje, że Cię nie zna, nie widzi.

Ok myślisz, komuś nie zależy na relacjach, ma swój świat, i nie chce utrzymywać z nikim kontaktu. Różni są ludzie. Ale odrobina podstawowych zasad obycia z ludźmi jest wymagana. W końcu na codzień pracujecie razem w jednym pomieszczeniu. 

Reakcja po drugiej stronie w sytuacji braku reakcji na Twoje „zaczepki” jest prosta: nie będzie na przyszłość dobrej współpracy z taką osobą. Raczej ograniczy się do potrzebnego minimum, a zdanie o niej będzie nie najlepsze.

Czy na prawdę tak chcemy być postrzegani przez ludzi? Czy chcemy pozostać na to obojętni? Czy na prawdę w dzisiejszym świecie nie dbamy już o nic tylko o własne „ja”? Czy tylko nasze zdanie i my jesteśmy najważniejsi?

Myślę, że warte jest to zastanowienia i podjęcia pod rozwagę.

A jeśli ktoś potrzebuje dokształcić się w tym temacie to polecam książkę ( ja mam, moje dziecko dostało na zakończenie przedszkola):